Het is heel vroeg voor een zaterdagochtend.
Er is niemand te zien. Ook de krantenbezorger niet.
De straat ligt onder een laagje sneeuw.
Als eerste laat ik een spoor achter.
Hoe dichter bij het centrum,
hoe dunner de sneeuw.
Door het strooizout
komen sigarettenpeuken tevoorschijn
één voor één, als kleine paddenstoelen.
Geel-wit
geel-wit
geel-wit
geel-wit
Over zeven jaar liggen ze er nog.
Dicht langs de gevel.
Een spoor van geel-wit, geel-wit.
Het sneeuwbaleffect van een sigarettenpeuk.
