Als ik de trein richting het noorden neem, zit ik altijd rechts. Vanaf Harderwijk zie je de snelweg liggen, de weg terug naar huis. Daar liggen ook de bossen waar ik als kind eindeloos lange wandelingen maakte.
Ik groeide op in Wezep. Een klein dorpje, vlakbij de IJssel en dichtbij de bossen van ‘t Harde: het militaire oefenterrein.
In die tijd was het van heinde en verre te horen als er oefeningen waren. Er werd toen nog niet geschoten met losse flodders. Het geschut was luid en krachtig: het oorverdovende geluid ging als een echo door onze straat.
De ramen van ons huis dreunden in hun sponningen. Het glas in het grote raam van de voorkamer maakte zacht golvende bewegingen. Een fascinerend beeld dat in mijn hoofd is gegrift.
Ook de herinnering van hoe een onheilspellend geluid vertrouwd begon te klinken. Alsof de ramen in hun sponningen mij vertelden: je hoeft niet bang te zijn.
Het is goed.
Kijk maar. Er is niets veranderd.
De overkant is nog steeds dezelfde vertrouwde overkant.
