De route van Jet Solo 2026– mijn laatste wereldreis?! –staat op mijn kleding gedrukt.Ook in spiegelschrift.Dan kan ik, terwijl ik in de spiegel kijk,zien waar ik naartoe ga.Heel praktisch.Ook voor Wim die thuisblijft:De route van mijn reisnaar de andere kant van de wereldhangt op de ijskastdeur.Als ik geland ben, stuur ik een berichtje.Natuurlijk met een foto erbij.Dan kun je zien dat ik er echt ben.
Volgende week ga ik op reis:Jet Solo 2026 Een reis van zesendertig dagen,of om precies te zijn:achthonderd drieënzeventig uur en vijftig minuten. Hiervan zit ik achtenveertig uur in een vliegtuig.Niet duurzaam.Niet CO2-neutraal. Vroeger wist ik dat niet.Nu wel.En wordt dit een van mijn laatste overzeese reizen. Wim gaat niet mee.Hij houdt niet van vliegen.Hij stelde een vrachtschip voor,ééntje dat ook schapen vervoert. Hij vertelde over mooie vergezichten,over luchten die op zee elke dag anders kleuren,over vliegende vissen die uit het niets opduiken,over het kalmerende geluid van kabbelende golven. Ik zag rookpluimen van een vrachtschip,hoorde het geblaat van duizenden schapen,opgesloten in …
Als kind kon ik eindeloos lang voor me uitstaren. Onlangs ontdekte ik dat ik dat niet meer kan.‘Kun je staren verleren?’ vroeg ik aan een vriend die de kunst van zen beoefent.‘Je kunt gaan mediteren, dan komt het vanzelf weer terug,’ zei hij. Dat was niet het antwoord dat ik zocht. Waarom weet ik nog dat ik daar als kind van hield? Ik zie mezelf nog in de schoolbank zitten. De ramen in het klaslokaal waren lang en smal,en zaten zo hoog dat je er niet doorheen kon kijken. De zwarte oliekachel in het midden van de klas was,het zwarte …
Op de glazen pot met ochtendthee zit een minuscuul klein plastic wonderlampje vastgeplakt. Van bovenaf gezien valt het weg in het bloemetjesveld. In deze pot zat jaren geleden honing uit Frankrijk. De smaak van honing als souvenir.De meest bijzondere honingherinnering was tijdens een wandeling door de bergen van Dalyan in Turkije.Op zoek naar een schaduwplek voor een picknick kwamen we terecht in een sinaasappelboomgaard. We waren niet de enigen. Onder de boom zat een oude man. Op een klein brandertje stond een keteltje water. Met gebaren nodigde hij ons uit voor een kopje chai.Met z’n drieën zaten we in het …
Het is heel vroeg voor een zaterdagochtend. Er is niemand te zien. Ook de krantenbezorger niet.De straat ligt onder een laagje sneeuw.Als eerste laat ik een spoor achter. Hoe dichter bij het centrum,hoe dunner de sneeuw.Door het strooizoutkomen sigarettenpeuken tevoorschijnéén voor één, als kleine paddenstoelen. Geel-witgeel-witgeel-witgeel-wit Over zeven jaar liggen ze er nog.Dicht langs de gevel.Een spoor van geel-wit, geel-wit. Het sneeuwbaleffect van een sigarettenpeuk.
In een flits zag ik dit beeld. Ik was op weg naar het station. Heel even overwoog ik om af te stappen en een foto te maken.Toen ik mijn fiets op slot zette, zat het beeld nog steeds in mijn hoofd. Misschien is het er nog op de terugweg, dacht ik al lopend naar de stationshal.Op het overzichtsbord las ik dat mijn trein was uitgevallen. De volgende ging een half uur later. Precies genoeg tijd om heen en weer te lopen en in te checken. L’Homme qui Marche, de bronzen man van Rodin, is vandaag net als ik goedgemutst.
