De route van Jet Solo 2026– mijn laatste wereldreis?! –staat op mijn kleding gedrukt.Ook in spiegelschrift.Dan kan ik, terwijl ik in de spiegel kijk,zien waar ik naartoe ga.Heel praktisch.Ook voor Wim die thuisblijft:De route van mijn reisnaar de andere kant van de wereldhangt op de ijskastdeur.Als ik geland ben, stuur ik een berichtje.Natuurlijk met een foto erbij.Dan kun je zien dat ik er echt ben.
Volgende week ga ik op reis:Jet Solo 2026 Een reis van zesendertig dagen,of om precies te zijn:achthonderd drieënzeventig uur en vijftig minuten. Hiervan zit ik achtenveertig uur in een vliegtuig.Niet duurzaam.Niet CO2-neutraal. Vroeger wist ik dat niet.Nu wel.En wordt dit een van mijn laatste overzeese reizen. Wim gaat niet mee.Hij houdt niet van vliegen.Hij stelde een vrachtschip voor,ééntje dat ook schapen vervoert. Hij vertelde over mooie vergezichten,over luchten die op zee elke dag anders kleuren,over vliegende vissen die uit het niets opduiken,over het kalmerende geluid van kabbelende golven. Ik zag rookpluimen van een vrachtschip,hoorde het geblaat van duizenden schapen,opgesloten in …
Als kind kon ik eindeloos lang voor me uitstaren. Onlangs ontdekte ik dat ik dat niet meer kan.‘Kun je staren verleren?’ vroeg ik aan een vriend die de kunst van zen beoefent.‘Je kunt gaan mediteren, dan komt het vanzelf weer terug,’ zei hij. Dat was niet het antwoord dat ik zocht. Waarom weet ik nog dat ik daar als kind van hield? Ik zie mezelf nog in de schoolbank zitten. De ramen in het klaslokaal waren lang en smal,en zaten zo hoog dat je er niet doorheen kon kijken. De zwarte oliekachel in het midden van de klas was,het zwarte …
Op de glazen pot met ochtendthee zit een minuscuul klein plastic wonderlampje vastgeplakt. Van bovenaf gezien valt het weg in het bloemetjesveld. In deze pot zat jaren geleden honing uit Frankrijk. De smaak van honing als souvenir.De meest bijzondere honingherinnering was tijdens een wandeling door de bergen van Dalyan in Turkije.Op zoek naar een schaduwplek voor een picknick kwamen we terecht in een sinaasappelboomgaard. We waren niet de enigen. Onder de boom zat een oude man. Op een klein brandertje stond een keteltje water. Met gebaren nodigde hij ons uit voor een kopje chai.Met z’n drieën zaten we in het …
Als ik de trein richting het noorden neem, zit ik altijd rechts. Vanaf Harderwijk zie je de snelweg liggen, de weg terug naar huis. Daar liggen ook de bossen waar ik als kind eindeloos lange wandelingen maakte.Ik groeide op in Wezep. Een klein dorpje, vlakbij de IJssel en dichtbij de bossen van ‘t Harde: het militaire oefenterrein.In die tijd was het van heinde en verre te horen als er oefeningen waren. Er werd toen nog niet geschoten met losse flodders. Het geschut was luid en krachtig: het oorverdovende geluid ging als een echo door onze straat.De ramen van ons huis …
Het is heel vroeg voor een zaterdagochtend. Er is niemand te zien. Ook de krantenbezorger niet.De straat ligt onder een laagje sneeuw.Als eerste laat ik een spoor achter. Hoe dichter bij het centrum,hoe dunner de sneeuw.Door het strooizoutkomen sigarettenpeuken tevoorschijnéén voor één, als kleine paddenstoelen. Geel-witgeel-witgeel-witgeel-wit Over zeven jaar liggen ze er nog.Dicht langs de gevel.Een spoor van geel-wit, geel-wit. Het sneeuwbaleffect van een sigarettenpeuk.
In een flits zag ik dit beeld. Ik was op weg naar het station. Heel even overwoog ik om af te stappen en een foto te maken.Toen ik mijn fiets op slot zette, zat het beeld nog steeds in mijn hoofd. Misschien is het er nog op de terugweg, dacht ik al lopend naar de stationshal.Op het overzichtsbord las ik dat mijn trein was uitgevallen. De volgende ging een half uur later. Precies genoeg tijd om heen en weer te lopen en in te checken. L’Homme qui Marche, de bronzen man van Rodin, is vandaag net als ik goedgemutst.
Op een dag, zo’ tien jaar geleden, kwam er een avontuur voorbij. Zomaar uit het niets sprong het uit de bosjes naar voren. Dat kwam goed uit, want ik hou van avonturen. Maar dit avontuur was anders dan al die andere die ik had beleefd. Het bleef onophoudelijk aan mij trekken.Tja, dacht ik, wat nu? Loop ik het avontuur achterna of ga ik naar huis?Nog voordat ik een besluit kon nemen, riep het avontuur: ‘Kom, we gaan.’‘Uh…’ Ik wou iets zeggen, maar wist niet wat. Een stem fluisterde in mijn hoofd: ‘Buiten kun je ook binnen zijn…’Ik wist niet wat …
Echt zomerDe zomer is allang begonnen, maar voor mij begint de zomer pas écht als alle scholen dicht zijn.Het is echt zomer als de stad bedekt is met een deken van rust.Het is echt zomer als er amper auto’s door je straat rijden en de meeste parkeervakjes leeg zijn.Het is echt zomer als je het geluid hoort van buiten spelende kinderen.Het is echt zomer als twee eenden midden op de weg genieten van door de zon verwarmde klinkers. Zomer is…Zomer is buiten zijn.Zomer is de natuur in.Zomer is lummelen en niets doen.Zomer is dwalen over onbekende paden.Zomer is fietsen over …
